Asortik Krep'in Blogu: ailem

ailem etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Çarşamba, Eylül 09, 2020

Babam..

Sevgili Babam.. Sen gittiğinden beri Dünya eskisi kadar güzel değil.Her şeye rağmen doğum günün kutlu olsun. (8 eylül) Öğrettiklerinle yaşamı karşılamaya devam.. 💝 Seni unutmadım.

Cuma, Mayıs 10, 2019

Umut belki de gelecek sayfadadır. Kapatma kitabı... *

Bugün benim doğum günüm. Artık güzel haberler duymak ve vermek istiyorum. Yeni başlangıçlar yapmak ve güzel zamanlar geçirmek. Sevmek, sevilmek ...

Saçlarım ve kaşlarım artık çıktı, Ocak ayında son kemoterapiyi aldım. Artık üç aylık kontrollerdeyim. Babasız hayat çok zormuş, alışmak da mümkün değilmiş. O evdeymiş ya da yanıbaşımdaymış gibi düşünüyorum yoksa başa çıkmak zor geliyor. Artık üzülmek istemiyorum. Üzenlerden de korumak istiyorum kendimi. Eğer yapabilirsem. Ben sevdiklerime her zaman dört elle sarıldım. Bazıları hakettiler ya da hor gördüler ki üzdüler. Üzülmek çare olmuyormuş. Bu yüzden geçmiş hesapları bir yere koydum. Şimdi sadece yaşıyorum. Yaşamaya çalışıyorum. Bazıları haketmedikleri kadar sevilmişler, yanımda, kalbimde taşıdıklarından pişman değilim ama bir şekilde hayatın bu eşitliği bize hissettirmeden yapacağını düşünüyorum. Kimsenin ahı kimsede kalmıyor. Bunu en çok hastane de gördüm ve sırayla herkesin yaşanmışlıkları olacak. Onlarda yaşayacak. Bu yüzden hesaplaşmaları bıraktım. Onları hayata teslim ettim. Sadece sevmeye açığım, diğerlerini suya bıraktım.

Artık annemle yaşıyorum. İnsanın annesiyle yaşaması onu kaç yaşında olursa olsun çocuklaştırıyor. Yani güzel bir şey. O beni hastalığım süresince hiç yanlız bırakmadı. Ben yaşadığım süre içerisinde çok güzel insanlar biriktirmişim. Ailem beni hiç yanlız bırakmadı. Kardeş güzel bir şeymiş. Bu dönemde yaşadıklarım bana şunu öğretti. Benim iyi ki kardeşlerim varmış, benim güzel bir ailem varmış, ben şanslı biriymişim. Hiç yüzünü görmediğim seneler önce ayrıldığım dostlarım aradı, ayda bir yaşıyormuyum diye yoklayanlar, on günde bir arayanlar, babamı ayrı takip beni ayrı takip edenler, Uzaktan ziyaretime gelenler, küstüklerim bile aradı.. Sordu, beni hiç yalnız bırakmadılar. Lise arkadaşlarım burada, komşularımız burada, sevgi dolu günler yaşadım. Blog arkadaşlarım da İnstagram ve Facebook tan yazıp durdular. Bu yüzden kendimi çok mutlu hissediyorum. Aynı bugün olduğu gibi.. Ayrı ayrı kutlamalarla günü geçiriyoruz.

Yakında Fethiye yollarına düşüyorum. Evime dönüp biraz tatil yapacağım, dinleneceğiz biraz annemle. Sonra gelip oy kullanacağız :) Doğum günümü kutlayan, arayan soran herkese ayrı ayrı teşekkür ettim bugün ve çocuğum iyi ki varsın. İyi ki böyle bir aileye sahibim. Sevdiklerimin sevgileri yeter. Sevmeyenlerinde canı sağolsun.

Herşey çok güzel olacak :) deyip gelecek güzel günleri davet ediyorum. Dilimde güzel kelimeler gelecek güzel günlere merhaba... 😃

*Başlık: Cemal Süreya

Çarşamba, Mart 13, 2019

Esmer yüzlü akşamı dinledim yine sensiz

1 Mart’ta instagramda şöyle yazmışım... @caglaercen

Bugün babamın gitmesinin 40. Günü.. Öldü demekle ölmüyor işte. Her geçen gün Dünya kazık kakıyor insanın kalbine.Her şey var o yok diye. İnsanın vücuduna girmiş bir hançer gibi kanırtıyor, deşiyor. Bakıyorsun, yaşıyorsun ama herşey senin içinde. Anlatılmaz yokluğu zaten. Bu sabah evde 2 tane olupta sırf ben seviyorum diye aldığı mavi ceviz kıracağıyla ceviz kırdı annem. O ağladı ben ağladım. Onu özleyince gidip odasında oturup eşyalarını elliyorum. Onun kıyafetlerini giyiyorum bazen. Onun sevdiği insanları daha çok sevmeye başladım ve tuttuğu takımı. Resimlerine bazen bakabiliyorum daha. Şarkı dinleyemiyorum. Başkasıyla konuşmak bile onu paylaşmak geliyor, yapamıyorum. Eve gelen herkese kahve yapmak istiyorum çok sevdiği için ve gözlüklerini bile saklamak istiyorum, atamıyorum. #babam

Yarın 52’si... Hala ağlamadan şarkı dinleyemiyorum.

https://youtu.be/AJ2JAbbD9yY

Menekşelendi Sular

Zeki Müren

Menekşelendi sular, sular menekşelendi
Esmer yüzlü akşamı dinledim yine sensiz
Leylak pırıltılarla bahçeler gölgelendi
İnledi yine bülbül, olmazmış gül dikensiz

Dikensiz gül olmazmış
Çilesiz bülbül ayşe
Her kuş bülbül olmazmış
Her çiçek de gül ayşe

Ne bülbül gülü sevdi seni sevdiğim kadar
Ne böyle seven gönül, ne de senden güzel var
İçli bir özleyişle bırak beni yanayım
Gözlerinde gördüğüm rüyama inanayım

Dikensiz gül olmazmış
Çilesiz gönül ayşe
Her kuş bülbül olmazmış
Her çiçek de gül ayşe

Cumartesi, Ocak 26, 2019

Yalnız bırakma beni bu paragrafın başında. Bu boşluğu bir masal doldurmaz.

Babamı kaybettik. Artık Dünya asla benim için eskisi gibi olmayacak...

https://m.youtube.com/watch?feature=share&v=1SiylvmFI_8

Pazartesi, Haziran 29, 2015

Kahvenden bir yudum bile almamışsın ; korktun mu beni kırk yıl sevmekten? ‪*

"Uzun zaman yazmayınca insan zannediyor ki yazamayacak.Oysa sular seller gibi yazasım var.Hem de nerelerden girip nerelerden çıkasım. Nereden başlasam nasıl anlatsam? Değişmeye karar verdim.İnsan bile isteye değişir mi..? Bilmiyorum, göreceğiz. Bazı köprülerden çok sular aktı, çok şey yaşadım. Biraz arkadaşlık , biraz iş biraz da sevgi adına. Her şeyden ortaya karışık duygular içindeyim. Kafam da karışık, ben daha dinlenemedim aslında" diye başlamıştım dün gece. -Cuma gecesi-Devam edememişim.
Şu an ki duygularımla bir yazı yazayım..Yazamam ki :) "Bunu da cumartesi akşamı yazmışım."
Ben size pazar akşamı-pazartesi sabahı yazısı yazayım en iyisi :))
Annemle babam buradaydı, yaklaşık üç hafta olacak.Bu sefer ne anladım? Hiç bir şey.Çünkü hemen her gün işe gittim. Seçim komitesi yoğunluğundan kendi işimi savsaklayınca annemler burada olduğunda mecburen işe gittim. Bu yüzden hiç anlamadım nasıl geçti zaman.
İlk günler sevdiklerim yokken yani.. Onun parkettiği yerlere, yoldan geçen arabalara bile bakıp hasta oluyorum ben.Bu yüzden eve girmem gittiklerinde.Uzak işte ya.. Ha deyince buluşamıyoruz.
Kötüyüm bu aralar, sevdiklerim yanımda olsun istiyorum.Konuşup ,dertleşme ihtiyacım var. Böyle gönderiyorum, belki sonra eklerim.
*Başlık: Küçük İskender

Çarşamba, Ağustos 01, 2012

Sorsan ikimiz de maviydik *

Bu aralar Dolunay olduğunu hatırlatmalıyım önce. Akşam karavanda kaldık ve Çağıl'la bir müddet dolunay altında kumsalda muhabbet ettik.Bu hafta sabahları denize gelip yüzmeye çalışıyoruz, ya da akşam çıkıp karavana gidiyoruz.Bu resim gece çıktığımız bir tekne yemeğinden.

Balkonun son hali.. Duvardaki Acem Borusu coşmuş,sağda Japon Gülü çiçekler içinde, mor salkımda tek tük çiçekler var ama o melisa kokuları yok mu,akşamları bizi mesthetti. Her bahçede olması gereken melisa -beyaz yasemin birlikteliğinden çıkan nefis kokuları koklamak bile yetti.

Çok sıcaktı- hala da sıcak-. Bu aylarda nefret ediyorum buralarda yaşamaktan.Temmuz -ağustos gitmeli,tatile çıkmalı iki ay :) İki gündür klimasız oturamıyorum gündüz gece.Denize de girsen hamam suyu gibi deniz serinletmiyor. (diye yazmışım geçen hafta ama devam edemedim)

Annemler gitti, onların gitmesinden sonra kötü oluyorum ben.Bu sefer sıcaklardan çok rahatsız oldu.Bende huzursuz oldum. Sıcakların izin verdiği ölçüde gezdik,gündüz karavandan denize gittik, gece klimayı açıp oturduk, Atahan'la Çağıl kanka takıldılar, Çağıl gündüz işe gitti, Atahan'a denizde Çağıl'a öğrettiğim numaralardan öğrettim.Bir gün de Ölüdenize gittik.Şezlonglar boştu.Bol bol fotoğraf çekip annemin facebook sayfasına koyduk.

Annemle Hatice Teyze'ye uğradık.O bu aksesuarı Göcek'ten almış.

Bunu da Berna'nın dükkanından.

Bize bir torba bu meyveden verdi,ben altın çilek mi dedim o benziyor ama değil dedi.Adını bilmiyorum.-Damat Bohçası gibi bir şey olabilir..-

Bu tabaklarına bayılıyorum, çok eskiymiş, ben gittiğimde genellikle bu tabaklardan bir şeyler yeriz.Arkada annemin kendi yaptığı çantası.

Günlükbaşında çok eski bir çınar ağacı var, dibinde de salaş bir köfteci- kokoreççi.

Hep ben yemek yaptım,dinlensin diye annemi mutfağa hiç sokmadım.Bir gün annem sadece anneanne usulü bulgur pilavı yaptı, bu görüntülerde anne yemeğinden...

Ölüdeniz Nicholas Beach.

Ölüdenizin içi.

Ölüdenizin içi böyle kumlu, bebekle gelenler için ideal.Başka yerde kum yok. Kum -taş karışımı bütün plajlar.Buraya tatile gelenler mutlaka deniz ayakkabısıyla gelmeli yani.